„Wysokie drzewa” interpretacja wiersza Leopolda Staffa
Leopold Staff to jeden z najwybitniejszych poetów – klasyków dwudziestego wieku, urodził się 14. XI. 1878 roku we Lwowie, warto zauważyć, że poeta tworzył na przestrzeni trzech epok: Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego, współczesności. Autor był zwolennikiem filozofii Nietzschego dlatego też pragnął zwalczać wszelkie przejawy dekadentyzmu. Swój debiut poetycki rozpoczął tomem zatytułowanym „ Sny o potędze ”. Zmarł 31. O5. 1957 roku w Skarżysku kamiennym.
„Wysokie drzewa” to tytuł jednego z wierszy Leopolda Staffa. Podmiotem lirycznym jest sam poeta, który zachwyca się pięknem natury. W utworze występuje klamra kompozycyjna, jak mówi cytat „ o, cóż jest piękniejszego niż wysokie drzewa ”. Całość tekstu poświęcona jest bowiem temu jednemu elementowi, jakimi są tytułowe wysokie drzewa. Sporządzony w wierszu opis jest wyrazisty, każdy element został zauważony i ukazany. W ten sposób podmiot liryczny nadaje nastrój, zachwyca się naturą. Dodatkowym podkreśleniem jest opisana gra światła i cienia. To dzięki niej odbiorca jest w stanie przywołać obraz roślin. Drzewa zmieniają kształt i kolor, nabierają coraz to nowego oblicza: „Zapach wody, zielony w cieniu, złoty w słońcu, W bezwietrzu sennym ledwo miesza się , kołysze”. Obraz ten sporządzony przez poetę opisuje bowiem moment zmierzchu, gdzie powoli zachodzące słońce wpływa na odbiór obserwatora. Bez względu jednak na nastające zmiany, różnice w wyglądzie, poeta zachwyca się przyrodą. Ten naturalny element świata jakim jest drzewo staje się wyrazem odczuć poety. Kontakt z naturą oraz wewnętrzne przeżywanie piękna przyrody sprawia, że autor odczuwa błogi spokój i wolność, „ rośnie wyzwolona dusza ”.
Dokonując analizy wiersza można również powiedzieć, że stworzony obraz nawiązuje do tekstów tworzonych w epoce Młodej Polski. W tym nurcie powszechnym było ukazywanie natury, pięknej, spokojnej, harmonijnej pozwalającej odnaleźć człowiekowi upragniony spokój i wolność. Nie można jednak ostatecznie przyjąć, ze Staff wykorzystał ten nurt gdyż ukazał również współczesne obrazy, dokonując porównań drzew do budowlami: ”konarów sklepienie ”.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza. Utwór zawiera się w trzech czterowersowych zwrotkach. Autor zastosował następujące środki artystyczne: onomatopeje: „tysiącem srebrnych nożyc szybko strzygą ciszę ”, synestezja: „ zapach wody, zielony w cieniu ”, epitety: „ pawich barw ”, metafory: ” konarów sklepieniem ”.
