„Wiatr morski” interpretacja wiersza Stefan Mallarme
Stefan Mallarme jest autorem wiersza „ Wiatr morski ”. Podmiot liryczny utworu to sam poeta, który opisuje swe największe pragnienia. Jako człowiek jest bowiem znudzony monotonią życia, nie cieszy go praca, czytanie, pisanie a nawet życie rodzinne. Wszystkie te elementy straciły sens i znaczenie wobec istniejącej możliwości życia przygodą. Największym pragnieniem poety, który jawi się jako zmęczony intelektualista staje się przygoda. W tym miejscu należy zauważyć pojawianie się wyraźnego symbolu jakim jest morze, jak mówi cytat: ” nie wstrzyma tego serca, co morzem oddycha”. Bezkresne wody to symbol życia ale również dosłowny obraz prawdziwej przygody, niepoznanego bezkresu. Podmiot liryczny pragnie oderwać się od rzeczywistości i wyruszyć w morze. Marzy mu się życie marynarza, który nigdy nie wiedząc co go czeka wyrusza w coraz to nowe podboje. Jest to osoba wolna nie zważająca na żadne więzi i obowiązki, życie staje się jedną wielką niewiadomą w której wszystko może się zdarzyć, „ lecz o me serce słuchaj śpiewu marynarza ”. Nie ma konieczności zastanawiania się nad codziennymi sprawami, liczy się tylko nie poznane jutro. Przygoda, wielka niewiadoma to największa tęsknota poety. Ma ona dla niego nie tylko prawdziwy wymiar fizyczny ale i metafizyczny. Ryzyko, nieznane sytuacje pozwalają bowiem poznać nie odkryte strony własnej duszy i psychiki, zgłębić wiedzę o samym sobie. Ta bezcenna nauka może zostać zdobyta tylko podczas ekstremalnych zdarzeń i sytuacji wystawiających na próbę siłę i charakter człowieka. Autor zakończył wiersz prezentując obraz zatapianych okrętów. Ten motyw stanowi kolejny symbol mający ukazać czytelnikowi przypadkowość ludzkiego losu oraz śmierć, element istnienia na który człowiek nigdy nie będzie miał żadnego wpływu.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza. Utwór nie posiada zwrotek a budowę ciągłą, całość została wyposażona w rymy parzyste. Autor zastosował następujące środki artystyczne: apostrofy: ”me serce ”, epitety: „ pijane ptaki ”, wykrzyknienia: ”ciało jest smutne, biada! „.
