„Walentynki” Tadeusz Różewicz – analiza wiersza
Tadeusz Różewicz to jeden z bardziej znanych polskich poetów, dramaturgów eseistów. Urodził się 9.10.1921 roku, poetę zalicza się do pokolenia Kolumbów. Jako młody człowiek doświadczył spełnienia apokaliptycznych tragedii. Oblicze II wojny światowej na zawsze pozostawiło jednak ślad w jego psychice. Wyrazem tego stały się dwa tomiki wierszy wydane po wojnie: „Niepokój” i „Czerwona rękawiczka”. Sama twórczość poety najbardziej kojarzy się ze zmaganiem z doświadczeniami II wojny światowej. Wielokrotnie bowiem odnaleźć w niej można głos przedstawiciela pokolenia młodych naznaczonych doświadczeniem apokaliptycznej tragedii.
W licznych dziełach odnajdujemy także analizę duchowej kondycji świata i człowieka. Tym samym poeta jawi się jako czołowy moralista współczesności. Takim właśnie utworem są „Walentynki” znanej także jako poemat końca XX wieku. Autor dokonuje swoistego montażu sytuacji ówczesnego świata by wskazać jakie znaczeni przypisuje się słowu miłość. To już nie romantyzm, delikatny, subtelny, pełen silnych emocji i odpowiedzialności za los drugiego człowieka ale fizyczna sfera doznań.
Autor podkreśla również bardzo dobitnie kondycję kryzysu rodzicielstwa, jak mówi cytat: „21-letni chłopak(w kształcie serduszka) zamordował czteroletniego synka, na pytanie dlaczego to zrobił młody ojciec odpowiedział, tak długo i głośno płakał aż mnie zdenerwował”. W całej te sytuacji cierpi niejako autorytet ojca, który jawi się jedynie jako maszyna prokreacyjna, jak dalej mówi cytat” postara się mamusia o drugiego tatusia, tatusia cichego, tatusia dobrego”. Całość wyraźnie uwidacznia zaburzenie stosunków partnerskich i rodzicielskich zmianę hierarchii oraz upadek autorytetu. Zepchnięci na ubocze dziadkowie, wzrastające poczucie władzy nad nimi młodych. Przeraża także chora moralność domowa, która niejako zatarła granice między dobrem a złem. Ojca nie przeraża przecież fakt śmierci dziecka, jego słowa wydają się stwierdzać jedynie uzasadnione zachowanie, dziecko płakało, denerwowało zostało więc ukarane.
Zakańczając warto wskazać budowę utworu, jest on bowiem napisany językiem suchej, beznamiętnej relacji. Całość składa się z niepełnej składni, równoważników zdań i kolokwializmów a zastosowane środki artystyczne to” onomatopeje, powtórzenia i anafory.
