„W Weronie” Norwid
Sam tytuł sugeruje związek z najsłynniejszym dramatem Szekspira. Występują imiona głównych bohaterów. Wiersz zbudowany jest z czterech tercyn. Ma budowę paralelną, regularną.
Podmiot liryczny się nie ujawnia. Występuje liryka narracyjna. Możemy wyróżnić elementy świata przedstawionego. Opisywane wydarzenia rozgrywają się po śmierci Romea i Julii. Bohaterem jest uosobiona natura i ludzie. Narrator nie utożsamia się z ludźmi.
Wiersz mówi o tym jak ludzie spostrzegają świat po śmierci dwojga kochanków. Prezentowana jest parafraza (omówienie). Cały czas na ten dom spogląda jakaś siła, która jest współczująca i bardzo poruszona tym co się stało. Gruzy ukazują przemijanie świata. Koniec sięga wszystkich bez względu na majątek. Personifikacja mówi o istocie, która zrzuca gwiazdę ze szczytu. Uosobienie cyprysów – kwiatów żałobnych.
Ludzie mówią, że meteoryt jest tą łzą nieba dla Romea i Julii. Podmiot liryczny patrzy na to przez pryzmat uczuć. Chce, aby inni też to poczuli. Ludzie uczeni mówią, że to tylko zwykły kamień. Biorą pod uwagę rozum, a to jest negatywne. Natura widzi oczami duszy, a ludzie w sposób szczególny. Osoba mówiąca w utworze staje po stronie irracjonalizmu.
„Dobranoc” Adam Mickiewicz
Ten utwór jest sonetem. Podmiot liryczny to mężczyzna wybitnie podekscytowany. Adresatem jego zalotów jest kobieta. Prezentowane wydarzenia rozgrywają się wieczorem. Mężczyzna jest opiekuńczy, bardzo cierpliwy i grzeczny. Początkowo pragnie, aby dama jego serca zasnęła spokojnie. Używa licznych anafor.
Bardzo zależy mu na tym, aby udowodnić jej czystość swoich zamiarów. Bardzo chce, aby śniła o nim. Zaczyna być nieco niecierpliwy. Pragnie, aby wpuściła go do środka. Ona natychmiast chce uciec. Wcale nie jest zainteresowana propozycją mężczyzny. Dostrzega również zmianę w jego zachowaniu. O zmianie charakteru akcji świadczą krótkie zdania w tercynach.
