„W hhałupie” interpretacja wiersza Jana Kasprowicza
Wiersz „W chałupie” autorstwa Jana Kasprowicza złożony jest z pięciu części. W Pierwszych trzech ukazana zostaje wiejska chata. Autor od opisu ogólnego przeszedł do opisu szczegółowego ukazując nędzę ludzką. Z początku widzimy szybę zapchaną szmatami, stare gliniane i żelazne sprzęty, resztki kwiatów w donicach. Panujący w izbie chłód, wiatr przedzierający się przez zbutwiałe ściany pozwala jasno stwierdzić, że jest to stara zaniedbana budowla. Całość wnętrza oświetla prymitywna lampa sporządzona ze szmaty nasączonej tłuszczem stojącej na stole. Stół to główny mebel izby, to na nim widoczne są pozostałości po posiłku: resztki ziemniaków i polewki oraz sól. Cały ten szczegółowy opis ma na celu stworzenie prawdziwego świadectwa nędzy. Każdy szczegół dobitnie podkreśla opis. W kolejnych dwóch częściach autor przedstawia czytelnikowi mieszkanki chałupy , to dwie kobiety, prawdopodobnie matka i córka. Starsza kobieta zasiada przy piecu, pozycja jej ciała wskazuje , że przysnęła, jedynie hałas sprawia, że przebudza się z drzemki. Ma ona krótko ścięte włosy, odsłaniające zniszczoną, pokrytą bruzdami twarz, ręce chowa pod fartuchem. Jedynym elementem mogącym świadczyć o zatraconym pięknie i młodości kobiety są jej oczy. Obok matki na prostym łóżku okryta resztkami kołdry leży szesnastoletnia córka. Autor uwidacznia tu wyraźny kontrast panujący pomiędzy nędzą a pięknem dziewczyny. Jest młoda i uśmiechnięta, śni o pięknym paniczu z fabryki, który obdarzając ją miłością odmienia jej los. Całość tego piękna otacza skrajna nędza, bieda i brzydota.
Dokonując analizy wiersza, należy jednoznacznie stwierdzić, że autor pragnął ukazać oblicze nędzy, stworzył więc naturalistyczny opis ukazujący w sposób szczegółowy skrajną biedę. Całość utworu pozbawiona jest jakich kol wiek emocji, poeta pozostawił beznamiętny, suchy opis mający na celu wstrząsnąć czytelnikiem. Kasprowicz nie narzuca swoich odczuć, pozostawia odbiorcy całkowitą swobodę. Prostota, obiektywizm mają być bowiem wystarczającymi środkami mogącymi poruszyć czytelnika, i skłonić do przemyśleń nad losem biedoty.
Zakańczając należy wskazać budowę utworu. Każda z pięciu części wiersza składa się z osiemnastu wersów, kończących się podobnym refrenem. Autor zastosował następujące środki artystyczne: powtórzenia: ”nędza”, epitety: „szyba stłuczona”, stylizacja na język ludowy: „dziewka”.
