„Syzyf” – streszczenie mitu

Wypracowanie dotyczy mitu o „Syzyfie” i stanowi streszczenie tego utworu. Syzyf był władcą Koryntu. Wiódł w pałacu szczęśliwe i beztroskie życie. Był dobrym królem, bo jego poddani żyli w dostatku i w szczęściu. Syzyf cieszył się również przychylnością bogów olimpijskich, którzy często zapraszali go na swoje uczty. Częstowali go ambrozją i nektarem, dzięki którym Syzyf cieszył się długowiecznością i dobrym zdrowiem. Syzyf chętnie i często wykorzystywał przychylność bogów. Jego zażyłość z olimpijczykami wyzwoliła w nim uczucie bezkarności, uważał, że może sobie na wszystko pozwolić, robić co mu się podoba, i miał pewność, że nie spotka go żadna kara. Ta jego zbytnia pewność siebie w końcu go jednak zgubiła. Za wyjawienie ludziom boskiej tajemnicy Syzyf został skazany na okrutną karę, którą była śmierć. Jednak Syzyf nawet wtedy nie stracił pewności siebie i uknuł kolejny podstęp. Na łożu śmierci zabronił żonie wyprawiania mu pogrzebu, a potem w Hadesie wziął na litość podziemnego przewoźnika – Charona, którego bardzo wzruszyły łzy plączącego nad swoją niedolą Syzyfa.

Wypracowanie zawiera 533 wyrazy / 3431 znaków.

Syzyf był człowiekiem, śmiertelnikiem. Był królem Koryntu i dobrze władał swoim ludem. Wiódł w pałacu szczęśliwe i beztroskie życie. Był dobrym królem, bo jego poddani żyli w dostatku i w szczęściu. Syzyf cieszył się również przychylnością bogów olimpijskich, którzy często zapraszali go na swoje uczty. Częstowali go ambrozją i nektarem, dzięki którym Syzyf cieszył się długowiecznością i dobrym zdrowiem. Syzyf chętnie i często wykorzystywał przychylność bogów. Jego zażyłość z olimpijczykami wyzwoliła w nim uczucie bezkarności, uważał, że może sobie na wszystko pozwolić, robić co mu się podoba, i miał pewność, że nie spotka go żadna kara. Bogowie dobrze znali charakter Syzyfa, jego gadulstwo, przechwalanie się i brak dyskrecji, jednak traktowali jego wady z przymrużeniem oka, bo darzyli go sympatią. Nawet wykradanie ambrozji i nektaru nie przeszkadzało im tak bardzo. Syzyf jednak nie potrafił docenić przychylności bogów, często swoim zachowaniem i występkami wystawiał ich cierpliwość na ciężkie próby, a ż w końcu miarka się przebrała.

Ta jego zbytnia pewność siebie w końcu go jednak zgubiła. Za wyjawienie ludziom boskiej tajemnicy Syzyf został skazany na okrutną karę, którą była śmierć. Jednak Syzyf nawet wtedy nie stracił pewności siebie i uknuł kolejny podstęp, by oszukać srogich bogów. Nie chciał umierać dlatego też na łożu śmierci przekonał żonę do złamania tradycji i zabronił jej wyprawiania mu pogrzebu, a co za tym idzie, położenia na jego oczach monety, którą miałby zapłacić przewoźnikowi w drodze do Hadesu. Merope wysłuchała wskazówek męża i postąpiła zgodnie z nimi. Jednak nie było to dobrze przyjęte przez mieszkańców, którzy ubolewali nad jej uczynkiem.

Potem w Hadesie Syzyf strasznie ubolewał nad swą niedolą i wziął na litość podziemnego przewoźnika – Charona, którego bardzo wzruszyły łzy plączącego, który użalał się na swoją złą i niegodziwą żoną, która nie chciała wyprawić mu pogrzebu. Gdy Syzyf stanął przed obliczem pary królewskiej Hadesa i Persefony i przedstawił im swoją historię, władcy podziemia postanowili pomóc nieszczęśnikowi i pozwolili mu wrócić na ziemię, by mógł przekonać żonę do wyprawienia mu należytego pogrzebu.

W drodze powrotnej do Koryntu Syzyfowi towarzyszył bożek śmierci – Tanatos, który miał dopilnować spraw Syzyfa. Ten jednak wtrącił bożka do lochu i w ten sposób z ziemi zniknęła śmierć, która przestała nękać ludzi. Zniknęły też wszelkie choroby, a na ziemi zapanowało szczęście i radość. Syzyf cieszył się, długim i radosnym życiem, nikt nie lękał się o życie. Trwało to wiele długich lat, a Syzyf przestał się obawiać bogów.

Pewnego dnia sytuacja jednak uległa zmianie. Hades w końcu przypomniał sobie o Syzyfie i postanowił go odnaleźć. Pomógł mu w tym Hermes, najsprytniejszy z bogów. Było to łatwe zadanie, bowiem Syzyf nawet nie próbował się ukrywać. Jawnie i beztrosko korzystał z uroków życia. Gdy w pałacu pojawił się Hermes, na jego widok Syzyf od razu struchlał i bez wahania wyznał swoje winy. Pokornie wrócił do królestwa podziemia i poddał się karze. Od tej pory aż po kres musiał on wtaczać na wysoką i bardzo stromą górę ogromny głaz, który staczał się w dół za każdym razem, gdy zbliżał się do szczytu. Była to praca ciężka, trudna i daremna, bowiem nigdy się nie kończyła. W tym samym czasie na ziemi rozpoczęła swe panowanie śmierć, która musiał zebrać obfite żniwo, gdyż przez wiele lat nie było jej na ziemi i musiała odrobić zaległości.

Gollum – charakterystyka postaci, J. R. R. Tolkiena, wypracowanie
Gollum jest jednym z licznych bohaterów powieści J. R. R. Tolkiena pod tytułem „Hobbit, czyli tam i z powrotem”. Jest to stworzenie, o którym...
Jan Kochanowski „Na lipę” „Na zdrowie”, analiza fraszek
Jan Kochanowski „Na lipę”, „Na zdrowie” analiza fraszek Fraszka  jako gatunek literacki wywodzi swą nazwę od włoskiego słowa „frasca”...
„Schyłek wieku” Wisława Szymborska – interpretacja wiersza
Analiza utworu „Schyłek wieku” Wisławy Szymborskiej Wiersz zatytułowany „Schyłek wieku” napisała Wisława Szymborska. Jego tytuł jest bezpośrednio...
Polska za panowania Bolesława Śmiałego – wypracowanie
Bolesława II Śmiały – syn Kazimierza Odnowiciela wstępował w ślady swego pradziada, którego imię nosił – Bolesława Chrobrego. Jako najstarszy...
Miłosz – charakterystyka bohatera „Stara baśń”
Miłosz jest  jednym z bohaterów powieści J. I. Kraszewskiego „Stara baśń”. Jest postacią epizodyczną. “. Pochodzi z rodu książęcego –Leszków...

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *