„Sonet szalony” interpretacja utworu Leopolda Staffa
Rozpoczynając analizę wiersza Leopolda Staffa pod tytułem „Sonet szalony” należy podkreślić, że utwór ten jest częścią cyklu zawartego w tomiku „ Ptakom niebieskim ”, którym autor rozpoczął nową drogę w swej poezji. Wyraźne jest odejście od nastrojów smutku i melancholii prezentowanych we wcześniejszych wierszach, na rzecz ukazywania radości. Wpływ na tę przemianę miała twórczość francuza Paula Verlaine^a. W wierszach od tej pory charakterystycznym przedmiotem staje się wino, sam poeta nabiera kształtu artysty – cygana. W utworze „Sonet szalony” podmiot liryczny możemy utożsamiać z poetą, który wykłada swą twórczość, ukazuje jaki wymiar ma jego poezja. Całość spisana jest w formie monologu lirycznego. Jak mówi cytat: „Włóczęga, król gościńców, pijak słońca wieczny”, w ten sposób autor określa sam siebie i swoje dzieła. Nie są one wynikiem ideologii filozoficznej czy nauki ale doświadczeń życiowych. Swą postawą autor przypomina włóczęgę, odrzuconego przez społeczeństwo. Samotnego wędrowca, który czerpie radość z obecnego stanu rzeczy. Można powiedzieć że Staff skłania się ku poecie przeklętemu. Wzór ten natomiast ówcześnie dominował w poezji francuskiej bliskiej autorowi. Kolejny cytat mówi: „Niewierny wszystkim prawdom i sam z sobą sprzeczny”, poeta jest jak anarchista, nie podlega żadnemu systemowi, jest panem samego siebie, który swobodnie przemierza świat nie zważając na żadne autorytety. Żyje na łonie natury, to ona jest jego sprzymierzeńcem i schronieniem. Poeta ukazuje, iż uzyskany w ten sposób stan ducha dał mu szczęście, „szczęśliwiem zgubił swą mądrość”. Odrzucił jak widać wiedzę uznając ją za zbędną na rzecz wszechobecnej beztroski. Nie wyznając żadnych ideałów czuje się swobodnym, nareszcie w pełni odkrywa zadowolenie z życia. „Proszę cię duszo moja bądź szalona”, czyli wyzbyta z naukowych faktów, oddana fantazji i lekkomyślności, odkrywająca radość z najprostszych rzeczy.
Zakańczając należy wskazać budowę utworu. Wiersz stanowi sonet zawarty w dwóch czterowersowych zwrotkach. Autor użył następujących środków artystycznych: epitety: ” mądrość znużona ”, metafory: „ pijak słońca wieczny ”, wykrzyknienie: „ Cieszę się zgubą! ”.
