„Śmierć pułkownika” Adam Mickiewicz- analiza wiersza
Adam Mickiewicz jest autorem utworu zatytułowanego „Śmierć pułkownika”. Dzieło należy określić jako lirykę narracyjną odznaczająca się prezentacją danej historii, opowiadania z punktu widzenia osoby, która znajduje się poza planem zdarzeń. Należy zaznaczyć, że utwór został poświęcony słynnej hrabiance Emilii Plater, kobieta ta odznaczała się wyjątkową odwagą z bronią w ręku uczestniczyła w powstaniu listopadowym. Mickiewicz prezentuje więc bohatera godnego naśladowania, prawdziwego patriotę, który jest godny walczyć o najwyższą wartość jaką jest ojczyzna.
W „Śmierci pułkownika” Adam Mickiewicz dokonuje celowego zabiegu jakim jest stylizacja śmierci Emili jako śmierci prawdziwego rycerza. Wzorem staje się sam hetman Czarnecki, który tuż przed śmiercią żegnał swego konia i broń. Autor nawiązuje także do rycerskiego etosu.
W akcji podkreślona zostaje chatka w lesie to wokół niej gromadzą się żołnierze. W drugiej strofie omawiany zostaje stary rytuał na wzór Czarneckiego, pułkownik przeczuwający nadchodzący kres życia żegna swego konia, najbliższego druha, który zawsze był mu wierny i składa broń. W tym miejscu zostaje także zaprezentowana swoista średniowieczna sztuka umierania jaką prezentuje choćby utwór „Pieśń o Rolandzie” główny bohater Roland przed śmiercią stara się przygotować jako patriota do wiecznego spoczynku. Wybiera miejsce śmierci, wspiera ciało na mieczu i odmawia modlitwę zwrócony twarzą w stronę ukochanego kraju. W wierszu Mickiewicza pułkownik, również przygotowuje swoisty rytuał, otacza się przedmiotami bliskimi, związanymi z rzeczywistością dla której walczył i poświęcił życie.
Dzięki poszczególnym elementom , które jak spójna całość uwidaczniają znaczenie śmierci pułkownika dzieje się rzecz niezwykła. Oto przecież nawet najtwardsi żołnierze, którzy w boju nie raz obcowali ze śmiercią chylą czoła, płaczą i żywnie się modlą. Rozumieją bowiem, że odchodzi bohater, zasłużony dla kraju, jednostka wybitna i godna naśladowania. Rozumieją także, że los patrioty miłującego ojczyznę jest ciężki i niewdzięczny, za wszelkie czyny ostateczną nagrodą pozostaje bowiem godny pochówek i świadomość, że oddał życie dla najważniejszych idei.
