Miron Białoszewski „ Podłogo błogosław” i „ Szare eminencje” Miron Białoszewski – analizy wierszy
Miron Białoszewski to słynny dziennikarz, prozaik, poeta a nawet autor piosenek. Znanymi jego utworami są wiersze: „ Podłogo błogosław” i „ Szare eminencje”. Choć różnią się one tytułami i budową, tematyka poprzez nie ukazywana może zostać połączona. Obydwa bowiem odnoszą się do przedmiotów codziennego użytku, które autor postanowił uwznioślić. Opis dokonany przez autora wzbogacony poprzez szereg środków artystycznych sprawia, że banalne elementy ludzkiego życia staja się godne zachwytu.
„ Podłogo błogosław”, wiersz ten zawarty jest w formie modlitwy. Autor nie kieruje jej do osoby Boga lecz tytułowej podłogi. Poprzez ten utwór Białoszewski uwzniośla znaczenie przedmiotu i czyni go obiektem kultu. Sama podłoga jak czytamy, jest prosta i zwyczajna. To szary i zniszczony element codzienności. Każdy może dostrzec jej niedoskonałości, obserwując widoczne na niej zatarcia, rysy, krzywizny oraz jej „burakowy” kolor. Ten banalny przedmioty, nie zauważany, być może na co dzień pomijany i zapomniany autor uczynił czymś niezwykłym. Jak mówi cytat: „leżąca strona boga naszego powszedniego zwyczajnych dni”. W ten sposób autor opisuje podłogę, cały utwór jest bowiem prośbą o błogosławieństwo podłogi.
Wiersz ten zbudowany został z czterech części, nie posiada również regularności i rymów co określa go jednoznacznie jako wiersz biały. Autor użył tu szeregu środków artystycznych: neologizmów : „burota”, kontrastów: „”kartofel” – „form nity”, metafory: „ Podłogo błogosław”, apostrofy: „Podłogo, pobłogosław”.
„ Szare eminencje”, w wierszu tym ponownie odnajdujemy opisy przedmiotów codziennego użytku. Należy zauważyć, że występujący w utworze podmiot liryczny można łączyć bezpośrednio z osobą autora. Poeta ukazuje w utworze tytułowe szare eminencje zachwytu. Termin ten określa przedmioty codziennego użytku, które choć często nie zauważane na co dzień posiadają niezwykłe cechy które podkreśla poeta. Głównymi przedmiotami, które opisuje Białoszewski to : łyżka durszlakowa i piec. W jego opisie zyskują one nowe oblicze, stają się wyrazem piękna. Można nawet powiedzieć, że zostają umiejscowione w kategorii boskości. Łyżka durszlakowa jest nieoceniona, stanowi bowiem wyraz piękna wszechświata. Jak mówi cytat „Jakżeś nieprzecedzona w bogactwie, łyżko durszlakowa”. Piec natomiast jawi się jako monument, w swej nieregularności jest piękny i zachwycający. On również wyraża harmonie i porządek kosmosu. W ten właśnie sposób, za pomocą licznych metafor autor wyraził swój zachwyt nad codziennymi przedmiotami. Dzięki jego opisom nabrały one nowych nie dostrzeganych przez nikogo cech.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza. Ten utwór również jest wierszem białym składającym się z dwóch części. Autor użył w nim następujących środków artystycznych: gra słowna: „ nieprzecedzona w bogactwie”, apostrofy: „Jakżeś nieprzecedzona w swym bogactwie”
