„O miłości wroga” interpretacja wiersza Leopolda Staffa
Leopold Staff to jeden z najwybitniejszych polskich poetów. Urodził się 14. 09. 1878 roku w Lwowie. Warto wspomnieć, że autor tworzył na przestrzeni trzech epok: Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego, współczesności. Zmarł w Skarżysku – Kamiennym 31. 05. 1957 roku. Jednym z jego utworów jest wiersz „ O miłości wroga ”. Utwór ten zgromadzony został w tomach „Ptakom niebieskim ” i „ Gałąź kwitnąca ”. Wyraźnym dla tych zbiorów jest odrzucenie wcześniejszego młodopolskiego pesymizmu na rzecz dostrzegania pozytywnych wartości świata. Poeta porzuca przedstawianie ludzkiego życia jako bezsensownej wędrówki, pełnej bólu i cierpienia, naznaczonej wszechobecnym obrazem śmierci jak w wierszu „ Deszcz jesienny ” a dojrzewa do postawy opartej na chrześcijaństwie, wyrażającej miłość. Sam tytuł ma wymowę religijną, jest odwołaniem do słów Jezusa: „ Miłujcie nieprzyjacioły swoje ”. Cytat ten ukazuje najważniejsze przesłanie religii chrześcijańskiej – wielkoduszną miłość. Miłość żywioną do bliźniego swego, czystą i bezwarunkową, gotową na największe poświecenia. Wybaczenie wrogom to największy dowód miłości, w ten sposób człowiek daje wyraz jak wielkie są jego uczucia. Potrafić przebaczać znaczy bowiem kochać ludzi bez względu na ich czyny. Widać również, że poeta głęboko wierzy w oczyszczającą moc przebaczenia. Na podstawie treści utworu można również wskazać wyraźny kontekst filozoficzny. Poeta skłania się ku głębokiej wierze będącej naśladownictwem filozofii św. Franciszka. To nauka czerpania pełni radości z życia, cieszenia się z najprostszych czynności, odnajdywania sensu w pracy. Życie w zgodzie z samym sobą i naturą, dzięki temu bowiem możliwe jest odnalezienie harmonii i spokoju ducha. Podsumowując należy powiedzieć, że wiersz jest wyrazem dojrzałości religijnej poety. Staff dokładnie ukazał ideał miłości bezwarunkowej, przykład jej został zawarty nawet w znaczeniu tytułu. Staff wyraźnie mówi, że należy wyznawać pokorę oraz umieć przebaczać.
Zakańczając należy wskazać budowę utworu. Wiersz zawarty jest sześciu dwuwersach posiadających parzyste rymy. Autor zastosował następujące środki literackie: metafory: ”… cios miś zadał w duszę ”, apostrofy: „ tyś mnie spotwarzał ”.
