„Nike, która się waha” Zbigniew Herbert, interpretacja wiersza
Wiersz Zbigniewa Herberta zatytułowany „Nike, która się waha”, to jeden z najbardziej znanych jego utworów. Tytuł nawiązuje do bohaterki wiersza Nike, jest ona przestawiona jako znana grecka rzeźba, piękna, nie wzruszona i monumentalna, w znanym geście wyciągniętej ręki nawołuje do walki żołnierzy. Jak pisze poeta jej „prawa ręka piękna jak rozkaz”. Okazuje się jednak, że posąg się waha, wykazuje ludzkie uczucia. Autor zestawia wizerunek tej walecznej bogini ze zwykłym człowiekiem, młodym chłopcem, który wyrusza na wojnę podążając koleiną wojennego wąwozu. Nike dostrzega jego postać, i rozumie, że jego przeznaczeniem jest niechybna śmierć. Świadomość ta wzbudza w niej ogromne emocje. Jak mówi cytat „ma ogromną ochotę podejść i pocałować w czoło”. To czułość, która wezbrała w jej sercu, wzruszenie, które ogarnęło jej umysł na widok słabej istoty ludzkiej. Patrząc na tego niewinnego i bezbronnego człowieka współczuła mu, chciała okazać uczucia. Niestety jest świadoma, że nie może tego zrobić. Jej zadanie to być posągiem, nieugiętym wzorcem, który nawołuje do walki. Jest Boginiom i musi potrafić wyzbyć się wszelkich ludzkich uczuć, które mogły by okazać jej słabość. Obraz ten sporządzony przez autora ukazuję jak wielkim poświeceniem jest patriotyzm. Godnym jest stanąć do walki nawet za cenę życia. To honor wyruszyć na pole bitwy i zginać za swą ojczyznę. Ten młody człowiek jest skazany na śmierć, jednak jako patriota jest zobowiązany ponieść tę cenę. Jego śmierć z pewnością zostanie nagrodzona najwyższym odznaczeniem, gdyż życie oddane w obronie ojczyzny jest święte. To romantyczny motyw ukazujący poświecenie dla ojczyzny. Było one ideą samą w sobie, nie podważalna wartością i jedyną honorową droga w obliczu cierpienia kraju.
Zakańczając analizę utworu należy omówić jego budowę, jest on pozbawiony rymów czyli jest wierszem białym. Autor użył w nim następujących środków artystycznych: Porównania „prawa ręka piękna jak rozkaz”, metafory: „”cierpkim obolem ojczyzny”, epitety: „ szarą drogą w szarym krajobrazie”.
