Charakterystyka , styl i założenia w epoce Młodej Polski
Młoda Polska oznaczała nowy prąd, który pojawił się w poglądach, literaturze i sztuce pod koniec XIX wieku. W innych krajach znany jest on pod analogicznymi nazwami np.: młode Włochy, młode Niemcy, młoda Francja itd. Wszystkie zmiany, które obserwowano w tym okresie w całej Europie miały związek z przemianami społecznymi, ekonomicznymi i gospodarczymi.
Druga połowa XIX wieku cechowała się znacznym wzrostem ludności, ogromnym postępem technicznym: rozwój kolei , elektryczności czy w końcu telefonów miał ogromny wpływ na zmiany ekonomiczno – społeczne. W szybkim tempie nastąpił rozwój kapitalizmu oparty o rozwijający się przemysł. Do miast przybywało coraz więcej ludzi poszukujących pewnego zatrudnienia. Te czynniki miały bezpośredni wpływ na odrzucenie epoki pozytywizmu i wstąpienie na nową drogę. Młode pokolenie poczuło, że silnie zagrożona zostaje ich indywidualność. Wszyscy bowiem pracując na rzecz wielkich fabryk upodabniali się do siebie tak bardzo, że częściowo zatracała się ich odrębna osobowość. Szablonowe ubrania robocze, te same codzienne czynności kojarzyły się z umiejscowieniem człowieka w wielkiej machinie jako jednego z trybików. Dodatkowo zbliżający się koniec stulecia podsycał rosnące napięcie. Zawsze bowiem w takich momentach ludzkość zaczyna obawiać się końca świata, tak było i tym razem.
W tym właśnie momencie narodził się prąd zwany dekadentyzmem. Określał on zbiorowości młodych ludzi ogarniętych lękiem i pesymizmem. Odczuwali oni silne poczucie bierności i słabości, a nie mogąc uwidocznić swej odrębności na tle tłumu poszukiwali jej poprzez nieznane dotąd formy sztuki. Przerażała ich wizja końca stulecia i połączony z nią obraz końca całego świata, stąd nadanie właśnie tej nazwy. Zapożyczona jest ona bezpośrednio z cytatu francuza P. Verlain, gdyż „ decadens ” oznacza po francusku – schyłek wieku. Żyjący w tym okresie ludzie wnosili, iż obecna kultura przeżywa kryzys przez co musi upaść. Bezpowrotnie zniknie w tedy przeszłość i ustąpi miejsce nowym nurtom. Wszelkie działania artystyczne nie miały już charakteru ponadczasowego czy kulturowego, nie nauczały i nie miały pozostawiać po sobie morałów dla przyszłych pokoleń. Miały być ideą samą w sobie i tylko dla siebie. Dlatego też artystów tej epoki określono mianem : „ tworzących sztukę dla sztuki ”. Młode pokolenie za wszelka cenę pragnęło zerwać więzi łączące poprzednią epoką, z z realiami ówczesnych czasów, wyzbyć się wszelkich konwenansów. Na drodze realizacji tych założeń uprawiano artystyczną cyganerię – mająca na celu poszukiwanie nowych form oraz dróg do wyrażenia swych uczuć.
