„Melodia mgieł nocnych” interpretacja wiersza Kazimierza Przerwy Tetmajera
Kazimierz Przerwa Tetmajer urodził się 12.02.1865 w Ludźmierzu, z wykształcenia był filozofem, pracował jako dziennikarz mieszkając w Krakowie i Zakopanem. Poeta był uznawany za czołowego przedstawiciela Młodej Polski. Do najważniejszych osiągnięć autora należą: związanie podczas pierwszej wojny światowej z legionami Piłsudzkiego, siedem serii wydanej poezji oraz twórczość prozatorska. Poeta zmarł w 1940 roku w Warszawie.
„ Melodia mgieł nocnych ” (Nad czarnym Stawem Gąsiennicowym) to tytuł wiersza Kazimierza Przerwy Tetmajera. W utworze dominuje impresjonizm, barwy, dźwięki i obrazy wyrażone są poprzez niepowtarzalny opis. Impresjonizm jako kierunek był bardzo popularny w modernizmie, artyści pragnęli uchwycić moment, nie powtarzalną chwilę. Malowali więc swe dzieła w pośpiechu za pomocą licznych plam. Wychodzili bowiem z założenia, że w każdym momencie ze względu na zmianę światła i cienia przedmioty i natura zmieniają swój wygląd. Kazimierz Przerwa Tetmajer zainspirowany tym kierunkiem napisał wiersz „ Melodia mgieł nocnych Nad czarnym Stawem Gąsiennicowym”. Bohaterami są tytułowe mgły, to one tańczą i spowijają świat opisując rzeczywistość. Zjawisko atmosferyczne zostało wyposażone w ludzkie cech –posiada zdolność postrzegania i zabawy. Wędrują przecież swobodnie po okolicy przenikając strumienie i potoki, przepływając lasy, pląsając z wiatrem. Należy podkreślić, że cała ta sytuacja ma miejsce w ciszy, autor celowo używa takich słów jak: szept, cicho, szmer. To wyraźnie fantastyczne elementy w wierszu. Cały utwór prezentuje przyrodę, buduje ulotny obraz ukazujący niepowtarzalny moment, gdy księżyc swym blaskiem tworzy grę światła i cieni. Nie tylko te elementy wskazują na impresjonizm, poeta poprzez nagromadzenie rzeczowników ukazuje dźwięki oraz ruch. W wierszu wyróżnić można również symbol spadającej gwiazdy. Przypomina ona o przemijaniu dając wyraz nastrojowej melancholii.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza. Utwór zawiera się w ciągu czternastozgłoskowych wersów o parzystych rymach. Autor zastosował następujące środki artystyczne: personifikacje „ śpiąc woda ”, epitety: „ dźwięczne ” , „ barwne ”, powtórzenia: „lećmy, lećmy ”.
