Okoliczności powstania i znaczenie Pieśni Legionów Polskich we Włoszech
Pieśni Legionów Polskich we Włoszech to forma pierwotna znanego wszystkim Mazurka Dąbrowskiego czyli polskiego hymnu narodowego. Utwór powstał latem w roku 1797 w miasteczku Reggio w północnej części Włoch. Towarzyszyła mu pełna nadziei atmosfera związana bezpośrednio z formowaniem Legionów Polskich, to one bowiem miały pozwolić odzyskać niepodległość ojczyźnie.
Utwór został napisany na wzór i melodię starego mazurka ludowego przez Józefa Wybickiego. Autor przejęty panującą atmosferą, poruszony widokiem polskich wojsk tworzył pieść mającą wesprzeć żołnierzy w walce o wyzwolenia. Publiczny debiut pieśń przeżyła 20 lipca 1797 roku, odśpiewano ją na cześć przyjaciela autora i zarazem twórcy legionów Jana Henryka Dąbrowskiego. W formie druku utwór ukazał się 1806 roku w warszawie, jednak dopiero 15 października 1926 roku Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdziło i podało obowiązujący tekst hymnu, który został utrzymany do dziś.
Popularność, którą zyskała pieśń jest związana z jej treścią. To ona bowiem wywoływała i wywołuje nadal nowy sposób rozumienia pojęcia narodowości i związanych z nią uczyć. Warto zauważyć, że utwór powstał w czasie gdy Polska pozostawała w niewoli, wiele osób traciło wiarę w to, że kraj kiedyś odzyska swój dawny kształt. Jednak Mazurek Dąbrowskiego budził nadzieje, optymizm i chęć do walki. W słowach pieśni naród odnajduje stwierdzenie, że bez względu na sytuację oraz siłę wroga Polska nie zniknęła, istnieje nadal dopóki żyją jej wierni obywatele, potwierdzeniem są słowa:” Jeszcze Polska nie zginęła kiedy my żyjemy”.
Można śmiało powiedzieć, że pieśń jest wołaniem do narodu o zjednoczenie, odrzucenie wewnętrznych sporów na rzecz walki o wspólną sprawę. Połączenie sił obywateli przebywających na obczyźnie i tych pozostających w kraju, którzy z utęsknieniem czekają na wsparcie. W utworze odnajdujemy również odwołania do postaci, które stanowią wzorzec dla innych, swymi czynami zapisali się bowiem w historii kraju. Wymienieni zostają: Czarniecki, Dąbrowski czy Kościuszko.
