„Lewa kieszeń” Kazimierz Wierzyński
„Lewa kieszeń” jest to utwór o regularnej budowie. Jest to wiersz stroficzny, w którym dominują rymy krzyżowe. Każda strofa zbudowana jest z czterech wersów.
Podmiot liryczny ujawnia się. Jest to człowiek mieszkający w mieście i załatwiający w nim swoje sprawy. Dostrzega on nieustanny, ciągły bieg ludzi, który popycha ich i niesie. Zauważa tą tendencję również u siebie. Ma dużo spraw na głowie, a wielu z nich i tak nie jest w stanie załatwić. Poprzez natłok spraw jest zdezorientowany. Czuje się zmęczony otaczającym go światem. Próbuje zrobić krok w każdą stronę i przez to jest pełen chaosu.
W ostatniej strofie przywołuje obraz ludzi, rzeczy i budynków, aby ukazać nagromadzenie i przeładowanie w mieście. Świat tętni życiem. Na końcu stosuje apostrofę do ludzi, która jest jednocześnie wykrzyknieniem. Mówi im, że cały ten świat nosi on w lewej kieszeni swojego uniesienia. Oznacza to, że świat ukazany powyżej jest mu tak bliski i zachwycający, że umieszcza go w kieszeni.
Podmiot liryczny bardzo pragnie uzyskać stan euforii, więc chce żyć i funkcjonować w takim świecie. Utwór niesie nastrój zdecydowanie optymistyczny.
„Do krytyków” Julian Tuwim
Utwór „Do krytyków” jest skierowany do krytyków. Wiersz jest nieregularny. Podmiot liryczny jest poetą, który ciągle ironizuje z krytyków. Sytuacja liryczna rozgrywa się w maju, kiedy świat jest „świeży” i wesoły.
Podmiot liryczny jedzie na przedniej platformie tramwaju. Ruch podkreśla dużą ilością czasowników. Ma wrażenie, że wchłania miasto, przeszywa go na wskroś. Jest to człowiek bardzo zadowolony z życia. Akceptuje wszystko co go otacza. Czuje się wolny i niezależny. Poezji nie można zamknąć w określone ramy. Nie wolno narzucać poecie tematu. Pokazuje krytykom, że nie mają prawa narzucać tematu. Mówi, iż nie ma tematów niepoetyckich. Nie ma tematów tabu. Energia życiowa sprawia, że cały świat jest witalny. Podmiot liryczny jest pełen chęci do życia.
