„Evviva l`arte” interpretacja wiersza Kazimierza Przerwy Tetmajera
„Evviva l`arte” to tytuł wiersza autorstwa Kazimierza Przerwy Tetmajera. Utwór ten stanowi manifest młodopolskich artystów, ukazujący, iż sztuka jest najwyższą wartością – absolutem, zaś tworzący ją artysta człowiekiem wznoszącym się ponad tłum. W wierszu występuje podmiot zbiorowy w imieniu, którego wypowiada się sam poeta. To on reprezentuje wszystkich artystów, jak mówi : „my artyści”. Sam tytuł w dosłownym tłumaczeniu oznacza „niech żyje sztuka”. Jest to więc wyraźne odwołanie do prezentowanej treści ukazującej wagę sztuki. Należy również zaznaczyć, że twierdzenie to było przyjęte i popularne w epoce modernizmu. Cały utwór to otwarta pochwała sztuki, którą należy traktować na równi z Bogiem. Tworzone dzieła są najwyższymi wartościami wnoszącymi w życie element ponad materialny, duchowy. Również ludzie tworzący sztukę zostają wywyższeni, to oni mają według autora najbardziej znaczącą rolę w społeczeństwie. Dla każdego artysty najważniejsza jest duma oraz sława, to one wynoszą go na piedestał odcinając od reszty społeczeństwa. Jak mówi cytat : „duma naszym bogiem, Sława nam słońcem”. Wyraźnie widać, że postać artysty jest ukazana jako absolut, który dzięki swej działalności wzbogaca życie przeciętnych ludzi, ukazuje im drogę prowadzącą do wyższych wartości.
Wiersz ukazuje również konflikt panujący pomiędzy artystami a filistrami. W ówczesnym czasie bardzo podkreślana była różnica panująca pomiędzy artystami a mieszczanami. Jedni bowiem wyrzekając się dóbr materialnych, często żyjąc w nędzy, oddawali się wyższym ideą, tworzyli niepowtarzalne dzieła, prawdziwą sztukę. Inni wyzbywając się tych idei żyli dniem codziennym, najwyższą wagę przykładając do strony materialnej. To przez to sztuka zaczyna stawać się towarem, mieszczaństwo odbiera jej dotychczasowy kształt. Tetmajer wyraźnie podkreśla ten konflikt stając po stronie podobnych mu artystów. Swoje twierdzenie dodatkowo podkreśla zwrotem „Evviva l`arte”. Można również powiedzieć, że popiera starożytne stwierdzenie „ars longa brevis Vita” – oznaczające: życie jest krótkie sztuka długotrwała. Sztuka pozostanie bowiem ponadczasowym dziełem, życie materialne skończy się ujawniając pustkę i bezsens istnienia.
Zakańczając należy wskazać budowę utworu. Wiersz zawarty jest w czterech zwrotkach kończących się zwrotem „Evviva l`arte”. Autor użył następujących środków literackich: epitety: ”nędzny filistrów naród”, wykrzyknienia: „Evviva l`arte”.
