„Elegia o śmierci Ludwika Waryńskiego” interpretacja wiersza Władysława Broniewskiego
„Elegia o śmierci Ludwika Waryńskiego” to tytuł jednego z wierszy autorstwa Władysława Broniewskiego. Tytuł tego utworu jest celowym odwołaniem do elegii czyli gatunku wywodzącego się ze starożytnej Grecji. Utwory te miały poważny charakter, opisywały refleksje rozpamiętujące, smutne, poruszały wydarzenia osobiste lub problemy egzystencjalne. Broniewski zatytułował swój wiersz elegią gdyż, podjął się ukazania ostatnich chwil życia wielkiego rewolucjonisty Ludwika Waryńskiego.
Ludwik Waryński jest bohaterem utworu, autor skupił się na przedstawieniu jego sylwetki oraz osobowości. Czytelnik jest świadkiem wspomnień ostatnich chwil życia rewolucjonisty, który przebywa w więzieniu -Twierdzy Szliselburskiej. Opis postaci jest bardzo naturalistyczny, jak mówi cytat: „Już dziąsła przeżarte szkorbutem, już nogi spuchnięte i martwe, już koniec już płuca wyplute”. Z obrazu tego wynika , iż Waryński jest pozbawiony sił, powoli kona poddając się chorobą i wycieńczeniu. Jednak Broniewski zauważa i wyraźnie podkreśla wewnętrzną walkę bohatera. Gdy marcowego poranka rewolucjonista umiera jego oczy tlą się niepowtarzalnym blaskiem: „lecz palą się oczy otwarte”. Oczy są odzwierciadleniem przeżyć konającego, wyrażają każdą jego myśl, umysł nadal bowiem pozostaje wierny ideą, pragnie pobudzić do walki wycieńczone ciało: „ja muszę …do kraju, do sprawy, do mas, do roboty, do partii”. W ostatnim tchnieniu bohater powraca do ojczyzny : „i skonał. i wrócił do kraju”.
Postać Ludwika Waryńskiego zaprezentowana została przez Władysława Broniewskiego jako wzór rewolucjonisty o cechach bohatera romantycznego. Jako rewolucjonista bohater utworu jest bowiem bezgranicznie oddany idei, nawet przez moment nie poddaje się pamiętając o walce i losach kraju. Każda chwila jego życia jest wypełniona myślą o partii i towarzyszach, elementy te sprawiają, że jest to człowiek – symbol rewolucji. Cechy, które sprawiają, że postać te należy również określić jako bohatera romantycznego to jego samotność i indywidualizm. Waryński dostrzega bowiem więcej niż pozostali, poza programem i wytycznymi partyjnymi widzi również ludzi i ojczyznę. To domena prawdziwego patrioty dzięki któremu przetrwają idee, nawet koniec życia nie jest w stanie zgasić płomienia nadziei, który zapisze się na kartach historii.
Zakańczając należy wskazać budowę utworu. Wiersz zawiera się w trzynastu zwrotkach o rymach krzyżowych. Autor zastosował następujące środki artystyczne: „epitety „nogi spuchnięte i martwe”, metafory: „myśli urywa się pasmo”, apostrofy: „posłuchaj” – zwrot skierowany do odbiorcy, porównania: „posępny jak Schlusselburg”.
