„Do krytyków” interpretacja wiersza Juliana Tuwima
„Do krytyków” to jeden z wierszy autorstwa Juliana Tuwima. Podmiot liryczny w utworze możemy utożsamiać z samym poetą, który zwraca się w apostrofach do tytułowych krytyków literackich. Jak mówi cytat: ”szanowni panowie”, tymi słowami autor rozpoczyna przedstawianie swojej koncepcji, Tuwim ma bowiem na celu ukazać krytyką jak powinien wyglądać nowy model poezji i poety. Wnosi on o odejście od tradycji romantycznej i młodopolskiej gdzie artysta uznawany był za nad człowieka, który swymi dziełami wzbija się ponad przeciętność a zwrócenie się ku rzeczywistości i przeciętnemu odbiorcy. Autor pragnie aby poeta mógł zachwycać się codziennością, zwykłymi przyziemnymi sprawami oraz biologizmem ludzkim. „ Zwykłem jeździć, szanowni panowie, Na przedniej platformie tramwaju! ”, słowa te wskazują, że Tuwim choć jest poetą uważa się za zwykłego człowieka, żyje jak każda inna osoba, jedyną cechą, która może w jakikolwiek sposób odróżnić go od tłumu jest jego wyobraźnia: „ coś się tam dzieje w mojej głowie ”. Prezentowane w ten sposób przez poetę stanowisko jest charakterystyczne dla skamandrytów. Tuwim jako jeden z członków i przedstawicieli tej poetyckiej grupy, jest zafascynowany otaczającą go rzeczywistością, życiem ludzi: „Miasto na wskroś mnie przeszywa”. Poeta nie chce musieć poprzez poezję ukazywać wzniosłych idei i filozoficznych założeń, radość którą odczuwa ukryta jest w biologizmie. Sam fakt istnienia jest wystarczająco zachwycający by pobudzić wyobraźnię. Tuwim opiewa drzewa, majową pogodę, miasto i procesy życiowe, wszystkie te elementy symbolizują moc sił witalnych, zjednoczenie z naturą oraz młodość. Należy również wskazać, że całość wiersza utrzymana jest w lekkim swobodnym tonie, autor bowiem choć zwraca się bezpośrednio do krytyków literackich nie uznaje ich za autorytet, któremu powinno okazać się należyty szacunek.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza. Utwór zawiera się w ciągu siedemnastu wersów, o nieregularnych rymach. Autor celowo zastosował pauzy mające świadczyć o odczuwaniu nie możliwej do wyrażenia radowi. Poza tym wyróżnić można następujące środki artystyczne: metafory: ”szaleją wiosenną wonią ”, wykrzyknienia „ miasto na wskroś mnie przeszywa! ”, apostrofy: „ szanowni panowie ”, wyliczenia: „ ogniw, ogniwa ”.
