Berta Sonnenbruch była jedną z postaci występujących w dramacie L. Kruczkowskiego pod tytułem „Niemcy”. Była żoną profesora Waltera Sonnenbrucha i matką trojga dzieci. Była również teściową Liesel, wdową po jej najstarszym synu. Eryk poległ na froncie. Kobieta była pogodzona z tą śmiercią, bowiem wierzyła w wyższość Niemiec nad innymi narodami, podzielała faszystowskie poglądy. Była dumna, że jej syn poległ dla tak ważnej i wzniosłej sprawy. Nie czuła rozpaczy, bo utożsamiała swój ból z innymi matkami, których synowie też polegli na frontach. Zaś najmłodszy Willi był dla niej wzorem Niemca. Wierzyła w niego i chciała uważać za człowieka porządnego. Nie chciała znać szczegółów jego pracy i postępowania z więźniami. Dla niej był idealnym i wzorowym synem.
Pomimo wiele wspólnie spędzonych lat z mężem nie dogadywała się najlepiej. Zaślepiona ideą faszystowską kobieta nie rozumiała męża i jego postępowania, które uważała za ujmę dla ich nazwiska. Uważała go za dziwaka, wstydziła się jego zachowania. Jako zagorzała zwolenniczka potęgi niemieckiej nie tolerowała bierności męża wobec zaistniałych wydarzeń.
Kobieta choć od lat przykuta do wózka nie bała się otwarcie mówić o poglądach. Popierała faszyzm i głęboko wierzyła w jego ideologię. Nie widziała w niej nic złego ani zdrożnego. Była święcie przekonana, że to co robią jej rodacy jest właściwe i dobre dla Niemiec. Kobieta bardzo wierzyła w propagandę „wielkich Niemiec”, nie chciała jednak wiedzieć w jaki sposób naziści dochodzą do władzy i zwycięstw. Ślepo kochała swojego syna, oficera SS, ale nie chciała widzieć ani wiedzieć o jego czynach i postępowaniu z więźniami, nie chciała znać szczegółów jego pracy. Wolała pozostać w błogiej nieświadomości i wierzyć, ze jej najmłodszy syn jest porządnym człowiekiem i godnym obywatelem Niemiec.
Berta Sonnenbruch głęboko wierzyła w ideologię wielkich „Niemiec”, czuła się ich dumną i godną obywatelką. Uważała faszyzm za właściwy a podbijanie Europy i eliminację innych narodów za konieczną do poszerzania „przestrzeni życiowej” dl Niemców. Bezkrytycznie patrzyła na działania faszystów. Czuła się wielką Niemką nie posiadającą za grosz solidarności z innymi ludźmi. Nie postępowała jak człowiek, nie potrafiła i nie chciała współczuć więźniom, ludziom prześladowanym i bestialsko mordowanym. To, że nie widziała nic złego w działaniach faszystów czyni ją z całą pewnością postacią negatywną. Brak jej bowiem litości, współczucia czy empatii dla mordowanych ludzi.
