„Zmierzch mistyczny” interpretacja wiersza Paula Verlaine
Paul Verlaine to znany francuski poeta, jego twórczość i osoba zawsze wywoływała burzliwe emocje. W życiu osobistym był homoseksualistą i alkoholikiem, który łamał wszelkie obyczaje i zasady. Z pewnością taka postawa wpłynęła na odbiór jego dzieł. Uważano nawet, że stanowi ona symbol zagrożenia, które przyniesie ze sobą cywilizacja. Opinie te poeta zawdzięcza również nowatorskiej kompozycji oraz tematyce ukazywanej poprzez twórczość. Verlaine najczęściej bowiem opisywał zjawiska i odczucia psychiczne, które przenikały się ze zjawiskami przyrodniczymi i sennymi marami.
Wiersz zatytułowany „ Zmierzch mistyczny ” prezentuje nowatorstwo twórczości poety. Podmiotem lirycznym jest sam poeta, który opisuje przeżywane przez siebie stany psychiczne. Można zauważyć, że autor całość realizuje poprzez wypowiedzi w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Jak mówi cytat: „Znienacka zagarniają i mnie”, odczuwany stan psychiczny jest skomplikowany, autor wyraża więc go poprzez niejasne skojarzenia oraz wyobrażenia. W ten specyficzny sposób stara się określić stan ducha, nastrój uwypuklony zostaje poprzez słowa: ” Wspomnienie”, „Zmrok”, „Nadzieja”. Należy zauważyć, że każde z nich zostaje zapisane z wielkiej litery, zabieg ten sprawia, że opisywane stany zostają ukazane jako absolut, wartość nadrzędna. Poeta przeżywa stan w którym odbiór zmysłów zostaje podporządkowany wyobraźni, to ona nadaje kształt obrazą. Każdy z nich jest tajemniczy, nie możliwy do jednoznacznego odczytania, dźwięki, kształty i barwy tworzą „bujne rozkwiecenie”, które poeta próbuje ogarnąć. Całość wiersza wskazuje, że dla Verlaine nadrzędnym stał się świat wyobrażeń, psychicznych przeżyć, których nie sposób ogarnąć i zrozumieć. Pomimo trudności zadania poeta próbuje jak najgłębiej przezywać każdy moment, zatapiać się w tym iluzorycznym świecie zapominając o prawdziwej i namacalnej rzeczywistości. Ostatecznie należy powiedzieć, że poeta coraz bardziej zagłębia się w sobie podążając za stanami psychicznymi, jednocześnie próbując do tegoż samego skłonić odbiorcę.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza. Utwór posiada budowę ciągłą. Autor zastosował następujące środki artystyczne: metafory: „otchłanne omdlenie”, powtórzenia: „Zmrok”, epitety: ” płomieniste rozjarzenie”.
