Głównym bohaterem powieści „Chłopcy z Placu Broni”, Ferenca Molnara jest Erno Nemeczek. Chłopiec miał jedenaście lat, był jedynakiem, pochodził z ubogiej rodziny.
Erno był drobnym chłopcem, miał jasne włosy i delikatną twarzyczkę. Był szczupły i wątły. Był nieśmiałym chłopcem, któremu zdarzało się płakać w chwilach słabości.
Należał do grupy chłopców z Placu Broni, był najmniejszy w całej grupie, był szeregowcem. Czuł żal i niesprawiedliwość, że jako jedyny z grupy nie dostąpił awansu. By to zmienić, na ochotnika, wybrał się do Ogrodu Botanicznego, do obozu „czerwonoskórych”. Solidnie wypełniał swoje obowiązki i rozkazy kolegów. Był obowiązkowy i ambitny. Cechowały go odwaga i niezłomność. Erno z natury był pogodnym i wesołym chłopcem. Był wiernym i lojalnym przyjacielem, potrafił dochować tajemnicy. Był dobrym kolegą, pomimo iż często poniżano go i traktowano z lekceważeniem. Nie doceniano jego uczciwości i wielkiego oddania grupie. Erno był wierny zasadom, jakie narzucił im ich przywódca, Janosz Boka. Nie awanturował się i nie wykłócał. Nie kierował się, ani zazdrością, ani zawiścią wobec kolegów, którzy często z niego szydzili.
Z narażaniem życia bronił Placu Broni, który był ich ulubionym miejscem zabaw, i który uważał za swój dom i małą ojczyznę. Był niezwykle odważny i dzielny, potrafił pokonać własne słabości i strach. Był wierny swoim towarzyszom do końca. Nie dał się „czerwonoskórym”, którzy chcieli, aby zdradził swoich i przyłączył się do nich. Był honorowy i gotowy do największych poświęceń. Brzydził się zdradą i kłamstwem. Dzielnie przeciwstawiał się wrogim chłopcom. Był uczciwy, sprawiedliwy i dobry.
Swoją szlachetną postawą udowodnił, że jest prawdziwym bohaterem, potrafił stanąć twarzą w twarz z wrogiem („czerwonoskórymi) i odebrać chorągiewkę należącą do chłopców z jego grupy. Był niezwykle dzielnym i odważnym chłopcem, pozostawał wierny Placowi Broni do końca. Pomimo swej choroby i wyraźnego zakazu matki zjawa się na Placu, by bronić go przez wrogami. Walczył dzielnie, nawet, gdy dopadła go gorączka. Za swe poświęcenie, Erno zapłacił najwyższą cenę, stracił życie tuż po bitwie o Plac Broni. To właśnie dzięki jego heroizmowi chłopcy wygrali bitwę.
Erno, choć był małym chłopcem wykazał wiele cech dorosłego mężczyzny i prawdziwego bohatera. Waleczny niczym żołnierz na wojnie, który walczył o ojczyznę do ostatniej krwi. Honorowy, bez reszty oddany sprawie. Był niezłomny, nie poddał się nawet, gdy czuł się źle. Żal mu tylko było rozstawać się z ojczyzną, bo czuł, że jej więcej nie zobaczy. Jego odwaga i determinacja są godne podziwu. To „wielki” mały człowiek gotowy do największych poświęceń.
Erno Nemeczek to piękna i szlachetna postać. Jest bohaterem pozytywnym i godnym naśladowania.
