„Prolog” interpretacja wiersza Jarosława Iwaszkiewicza
„Prolog” to jeden z wierszy autorstwa Jarosława Iwaszkiewicza. Dokonując analizy utworu należy zaznaczyć, że znajduje się on w tomiku „ Oktostychy ”, i stanowi tytułowy prolog, czyli wprowadzenie poprzez, które poeta ukazuje zadania swojego programu poetyckiego. Można tym samym stwierdzić, że wiersz stanowi manifest poetycki, wskazujący jakie elementy i zadania mają pełnić wiersze. Choć Iwaszkiewicz był związany z poetycką grupą skamander jego twórczość nie realizuje jej założeń. Nie można w niej bowiem odnaleźć zachwytu biologizmem i witalizmem opisanego prostym i dosadnym językiem. Poety nie cieszy sam fakt istnienia, nie zamierza on również przyrównywać się do innych, stawać się przeciętnym, jednym z wielu, który niknie na tle ludzkiego tłumu. Wiersz ” Prolog ” ukazuje, że zadania poezji Iwaszkiewicza są całkowicie odmienne, nie chce on operować pospolitym językiem zrozumiałym dla wszystkich, celowo bowiem dobiera każde słowo by dzieło stało się jak: „pereł rząd ”. Cel poezji to nie zachwyt nad codziennością ale utrwalanie wspomnień, zapisywanie ich tak by mogły przetrwać nienaruszone: „ dusza ma czująca odwiecznych wspomnień echem ”. Iwaszkiewicz w swojej twórczości odnajduje spokój i harmonię, łączy się z naturą. Zastanawiają go i poruszają wszystkie najpiękniejsze zjawiska świata, pochwala przyrodę ukazując jej niezwykłość: „ jesienny, złoty grot zachodzącego słońca ”. Należy stwierdzić, że poeta dzięki twórczości odnajduje upragnione szczęście i spokój, jest ona utrwaleniem najpiękniejszych i najistotniejszych elementów jawiąc się jako drogocenny naszyjnik, jak mówi cytat: „ w naszyjniku tym cała moja radość ”, to bowiem poezja zaspokaja wszelkie potrzeby autora. Nie jest ona wytworem gwałtownych uczuć ale spokojnych i wnikliwych przemyśleń, tematyka i styl języka oddaje wyraźny nastrój melancholii.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza. Utwór stanowi ośmiowersową strofę zawartą w czterech dystychach. Każdy wers napisany jest trzynastozgłoskowcem. Autor zastosował następujące środki artystyczne: epitety: ” spokojny smęt ”, personifikacje: „ dusza… się uśmiecha ”, metafory: „ złoty grot ”.
