„Oda do młodości” A. Mickiewicz
Utwór „Oda do młodości” powstał w roku 1820, bardzo szybko został określony jako wiersz manifest. Stało się tak gdyż realizował założenia programu młodych romantyków, zyskał wręcz miano ich hymnu. Ten wiersz stanowi podkreślenie mocy drzemiących w młodości, to ona bowiem ma dodać sił do realizacji założeń, to wezwanie jest czytelne już w pierwszych wersach: „Bez serc, bez ducha to szkieletów ludy, Młodości! dodaj mi skrzydła!”.
Młodość jak ujmuje ją poeta jest niepokonaną siłą, która może dodać symboliczne „skrzydła” wynieść poza horyzont, wznieść ponad znaną rzeczywistość na wyżyny. Dzięki tej nieokiełznanej mocy można „dotknąć słońca” oddalając się od ziemi. Cały utwór stanowi apostrofę do młodości, gdy czytając „ wzbijemy się w zwyż” zrozumiemy pragnienie poety. Z góry doskonale bowiem widzimy ziemię, jawi się ona jako nie sprzyjający człowiekowi, ciemny i pełen negatywnych obrazów świat, na tej ziemi żyje „płaz w skorupie” czyli zatwardziali i niedostępni ludzie. Prawdopodobnie autor miał tu na myśli „starych klasyków”, którzy kurczowo trzymają się swoich przemyśleń nie chcąc za wszelką cenę dopuścić do głosu i świadomości nowych założeń wyznawanych właśnie przez młode pokolenie romantyków. Na szczęście w całym tym pesymistycznym obrazie Mickiewicz dostrzega nadzieje tlącą się „jutrzenkę”, jest nią właśnie młodość i romantyzm, siły, które mogą zmienić obraz świata wypełniając go nowymi wartościami. W kolejnych wersach pojawia się więc znów apostrofa tym razem jest ona skierowana do młodych przyjaciół. To wezwanie o walkę na rzecz jutra , czyny naśladujące samego Heraklesa: „Dzieckiem w kolebce kto łeb urwał Hydrze, ten młody zdusi Centaury”. To celowe porównanie ma przekonać a nawet zmusić do walki, której wysiłki mają być większe niż realne szanse. To apel, który ma wyzwolić nie przebrane siły wśród następnego pokolenia. Wszyscy zwolennicy nowych idei mają się zjednoczyć na rzecz walki o wyprowadzenie ziemi „z nocy głuchej” czyli stanu w którym obecnie przebywa. Cały utwór zakończony zostaje poprzez optymistyczne obrazy, oto świat stanął na „zrębie” to jego koniec a zarazem początek, „ pryskają nieczułe lody ” na ich miejscu widoczna jest jutrzenka, ten błysk słońca to symbol nadchodzącej swobody.
Podsumowując należy stwierdzić, że utwór ukazuje młodość i niesiony poprzez nią nowy porządek, jest również krytyką starości oznaczającej tu przestarzałe twierdzenia i założenia klasyków. To manifest skierowany do młodych romantyków mających wesprzeć ich na drodze realizacji wyznaczonych idei. Dzięki tym cechą i wymowie „Oda do młodości” autorstwa Adama Mickiewicza stała się na długi czas hymnem dla „młodych romantyków”, rozbudzała nadzieje, poszerzała horyzonty i dawała siłę do walki na rzecz nowego lepszego jutra.
