„Łąka” interpretacja wiersza Bolesława Leśmiana.
Wiersz zatytułowany „Łąka” autorstwa Bolesława Leśmiana podejmuje tematykę wzajemnych relacji człowieka z naturą. Tytułowa łąka jest symbolem natury, którą człowiek nie Bóg budzi do życia. Proces ten odbywa się poprzez nazewnictwo, słowa wypowiadane przez człowieka mają stwórczą moc. Cała przyroda zaczyna rozkwitać , wyrażając tym samym wdzięczność w stosunku do człowieka za jej ożywienie. Natura owładnięta tymi emocjami pragnie móc zjednoczyć się z człowiekiem, połączyć w jedną całość. Należy zauważyć, że motyw ten ma charakter erotyczny, pożądanie zawładnęło zarówno człowiekiem jak i łąką, oboje dążą do zjednoczenia. Człowiek by móc dokonać zespolenia przygotował swój dom i oczekuje niecierpliwie na jej nadejście. Łąka w końcu nadchodzi, stara się jednak powoli zespalać z człowiekiem w obawie o straszne konsekwencje. Jak mówi cytat: „Od naporu zieleni runie ściana biała”. Okazuje się jednak, że człowiek nie zważa na ostrzeżenia o niebezpieczeństwie pragnie jak najszybciej poczuć bliskość natury. Uczucia wyrażane przez bohatera są jak wielka wszechogarniająca miłość. Gdy nastaje drugi dzień bohater opowiada innym o przeżytych doznaniach, człowiek nareszcie bowiem całkowicie zespolił się z naturą .
Bolesław Leśmian w ten oto sposób ukazał również zagrożenia jakie mogą wyniknąć z powrotu człowieka od natury. Choć jest to piękna idea, pozwalająca powrócić człowiekowi do pierwotnego dobra niesie ze sobą również zagrożenie. Człowiek zespolony z naturą zatraca się w niej do tego stopnia, iż gubi swą tożsamość i odrębność. Kultura i wytwory ludzkie wobec takiej sytuacji przestają istnieć, człowiek więc zyskuje ale i zarazem traci dotychczasowy dorobek. Można powiedz, że istota ludzka zamienia się w zjawiska przyrody: „ludzkie jaskry i ludzkie jabłonie”. Natura nie tylko zachwyca ale również terroryzuje i obezwładnia.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza. Utwór składa się z sześciu części. W pierwszych zawarta jest rozmowa człowieka z łąką, kolejne to wypowiedz gromady oraz ukazanie przez bohatera idei połączenia z naturą. Autor zastosował następujące środki artystyczne: wykrzyknienia: „…piersi spragnione są Łąki ”, apostrofy: „łąko moja”.
