„Eviva l’arte” Przerwy – Tetmajera
Podmiot liryczny ujawnia się w tym utworze. Jest to podmiot zbiorowy, ponieważ wypowiada się w liczbie mnogiej. Poniżają filistrów. Uważają ich za swojego największego wroga. Podmiot zbiorowy wychwala sztukę jako najważniejszą wartość.
Każda strofa zaczyna się od słów „Eviva l’arte”. Tworzy to klamrę kompozycyjną. Składa się z anafory i epifory. Podmiot liryczny jest świadomy swojej sytuacji na ziemi. Mówi, że jest powołany przez Boga. Uważają się za kogoś wyjątkowego i lepszego od innych. Jest zdolny i niezależny. Odrzuca dobra materialne. Dla nich ważniejsza jest chwała i sława niż dobra materialne. Są nawet zdolni poświęcić życie dla sztuki. Nazywają filistrów nędznymi pasibrzuchami. Wszystkie określenia jakie używają w stosunku do filistrów są perioratywne. Całkowicie degradują ich. Jednak wewnętrznie im zazdroszczą bogactwa, a najbardziej tego, że muszą żyć na ich łasce.
Są osobami odrzuconymi przez społeczeństwo. Porównują siebie do orłów ze złamanymi skrzydłami. Mogliby wzlecieć wyżej niż inni, ale skrzydła łamią im filistrzy. Porównuje siebie do liścia, który opadnie i nic po nim nie zostanie. Jest to bardzo smutna wizja.
„Padlina”
Podmiot liryczny jest mężczyzną, podczas rozmowy z ukochaną kobietą. Przypomina sytuację, którą kiedyś razem przeżyli. Cały wiersz ma formę apostrofy do ukochanej. Znaczną część tekstu zajmuje liryka opisowa.
Wspomnienie tego co widzieli skłania do refleksji na temat życia człowieka. Podmiot liryczny jest obserwatorem. Opisuje przebieg procesów jakie zachodzą w martwym ciele. Za pomocą tych opisów wyznaje miłość i opisuje uczucie. Jest świadomy tego, że mimo obecnej urody kobiety, którą kocha, kiedyś to minie. Teraz jest pełną wdzięków królową, ale kiedyś będzie „padliną”. Obraz ukochanego człowieka zostaje w naszym umyśle i pamięci pomimo przemijania.
Jest to bardzo kontrowersyjna wizja, która prezentuje prawdę, elementy przemijania, ale również siłę prawdziwego uczucia.
