Mit „Dar rzeki” według C. C. Rogache i F. Philipsa należy do mitów rzymskich i stanowi opowieść, legendę o powstaniu Rzymu. Jej głównymi bohaterami są bracia bliźniacy Remus i Romulus oraz wilczyca, która ich wychowała. Wilczyca udając się nad rzekę, by napić się wody, poczuła dziwny i dotąd nieznany jej zapach. Jej oczom ukazał się dziwny obiekt zbliżający się do brzegu. Zaciekawiona postanowiła obwąchać go i zajrzeć do środka. Był to wiklinowy kosz, w którym znajdowały się dwa ludzkie noworodki, przykryte kawałkiem płótna. Pokierowana instynktem macierzyńskim, po kolei zabrała ich do swej nory i tam karmiła je własnym mlekiem razem ze swoimi szczeniętami. W opiece nad chłopcami pomagał również wilk-ojciec, który bacznie obserwował ich i zapewniał bezpieczeństwo. Każdego dnia do chłopców zaglądał również zielony dzięcioł, który ostrzegał ich przed niebezpieczeństwami, a także dostarczał słodkie i przepyszne jagody. Po około roku młode wilczęta dość szybko się usamodzielniły. Jednak ludzkie dzieci wciąż potrzebowały troskliwej opieki.
Wilczyca była bardzo oddaną i czułą matką. Jednak chłopcy byli z nią tylko rok, bowiem pewnego dnia w kryjówce wilczycy pojawił się pewien pasterz, który znalazł dzieci, zabrał je i postanowił wychować jak swoje. Wilcza matka bacznie przyglądała się działaniom obcego, ale nie wychyliła się i nie dała znać o swej obecności. Była zaniepokojona i zniecierpliwiona, ale nie zaatakowała obcego. Wilczyca nie sprzeciwiła się i pozwoliła mężczyźnie zabrać dzieci.
Wiele lat później, gdy chłopcy dorośli wybudowali wielkie miasto, które nazwali Roma, czyli Rzym od imienia jednego z nich – Romulusa, który był założycielem i władcą nowego i potężnego miasta. Bracia uwiecznili też w brązie postać przybranej matki – wilczycy, tworząc pomnik upamiętniający tamte wydarzenia.
