Aurelia Jedwabińska jest jedną z bohaterek występujących w powieści „Opium w rosole” autorstwa Małgorzaty Musierowicz. Jest córką Ewy i Eugeniusza Jedwabińskich. Matka uczyła matematyki w szkole, a ojciec, jak go sama nazywała, był „intelektualistą”. Oboje zapracowani nie poświęcali wiele uwagi swojej córce. Razem mieszkali w Poznaniu.
Aurelia to sześcioletnia, dość chuda i niska dziewczynka, miała ciemne włosy i oczy oraz malinowe rumieńce na policzkach. Zwykle ubierała się w czerwony płaszczyk, buty lakierki, a na głowie miała moherowy berecik.
Dziewczynka, choć miała dopiero sześć lat, przeżywała bardzo poważne problemy. Brakowało jej bowiem rodzicielskiej troski i wsparcia, matczynej miłości i pozytywnych emocji. W domu rodzinnym czuła się samotna i opuszczona. Nie czuła się związana z rodzicami, bo nie okazywali jej wystarczających uczuć, nie rozmawiali z nią, nie przytulali, nie słuchali jej problemów. Jednym słowem nie mieli dla niej czasu, a jej matka, Ewa, bała się okazać córce prawdziwe uczucia. Również ojciec nie poświęcał jej wiele czasu, dziewczynka się go nawet obawiała i starała się go unikać. Bardzo przeżywała fakt, że rodzice nie rozumieli jej potrzeb. A najbardziej czego pragnęła, to miłości i troski ze strony rodziców, a szczególnie matki. W domu była najczęściej smutną, zamkniętą w sobie dziewczynką, szukającą szczęścia u innych ludzi.
W rzeczywistości Aurelia to bardzo miła i serdeczna dziewczynka, łatwo nawiązywała nowe znajomości, wobec sąsiadów była serdeczna i otwarta. To u nich szukała ciepła i zrozumienia. Była również towarzyską małą osóbką. Chętnie bywała u nich na obiadkach, na które zwykle wpraszała się sama. Szukała towarzystwa. Wśród nowych przyjaciół czuła się dobrze i bezpiecznie, była wesoła i ufna.
Aurelia to również bardzo bystra i spostrzegawcza dziewczynka, widziała wiele rzeczy, które dla innych nie wydawały się oczywiste. Była doskonałą obserwatorką, umiała wyciągać właściwe wnioski. Umiała również „czytać” ludzi. Wiedziała na przykład, że Matylda nie była dziewczyną dla Maćka. Wiedziała również, że to w nim kochała się Kreska.
Aurelia była niezwykłą dziewczynką, wiedziała czego chce i czego potrzebuje, nie bała się ryzyka i odrzucenia. Zagadywała ludzi, odwiedzała ich, spędzała z nimi czas. Szybko zaskarbiała sobie ich przyjaźń i akceptację. Była niezwykle zdeterminowana i odważna. Dzięki przebywaniu wśród sąsiadów i ich rodzin poznała wiele emocji i uczuć jakich brakowało jej w domu, w jej własnej rodzinie. Wiedziała co to przyjaźń, zrozumienie, wsparcie, troska o drugą osobę, wspólne rozwiązywanie problemów. Tego wszystkiego nauczyła się właśnie od nich, ludzi, na których mogła liczyć – dobrych i wiernych sąsiadów. To wśród nich czuła się akceptowana i dowartościowana. Aurelia okazała się bardzo dojrzałą, jak na swój wiek, młodą osóbką. A jej historia zakończyła się szczęśliwie, bowiem jej matka dostrzegła swoje błędy i postanowiła je naprawić. Zrozumiała, że najważniejsza jest miłość i pragnienia dziecka. Aurelia odzyskała spokój ducha i radość, a przede wszystkim nauczyła mamę, jak być matką.
