“Ars poetica” interpretacja wiersza Leopolda Staffa
Leopold Staff to jeden z najwybitniejszych poetów – klasyków dwudziestego wieku, urodził się 14. XI. 1878 roku we Lwowie, warto zauważyć, że poeta tworzył na przestrzeni trzech epok: Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego, współczesności. Autor był zwolennikiem filozofii Nietzschego dlatego też pragnął zwalczać wszelkie przejawy dekadentyzmu. Swój debiut poetycki rozpoczął tomem zatytułowanym „ Sny o potędze ”. Zmarł 31. O5. 1957 roku w Skarżysku kamiennym.
„ Ars poetica ” to tytuł jednego z wierszy autorstwa Leopolda Staffa. Podmiotem lirycznym w utworze jest sam poeta, który ukazuje założenia swojej poezji, wyraźnie mówi jakie jego zdaniem sztuka powinna spełniać zadania wobec świata. Można również stwierdzić, że wiersz stanowi poetycki manifest, sam tytuł bowiem w dosłownym znaczeniu oznacza sztuka poetycka, rozumiana jako zbiór zasad i reguł mających wpływ na kształt teksów literackich. Staff uważa, że poezja przede wszystkim powinna opisywać ulotne uczucia, dawać wyraz temu co nieuchwytne i niemacalne. Uczucia te mogą zauważać jedynie wybrani, wyjątkowo wrażliwe jednostki jakimi są poeci. To oni mają dar postrzegania „niewidzialnego” ale i tym samym obowiązek dbania o uczucia, chronienie ich i wskazywanie innym. Cel ten jest nadrzędny, gdyż tylko w ten sposób możliwe jest uchronienie ulotnych „ jak motyl” emocji przed całkowitym zapomnieniem. Poezja nie ma bowiem wstrząsać i zadziwiać odbiorcy a poszukiwać drogi porozumienia z przeciętnym człowiekiem, sposobu wskazania mu najpiękniejszych chwil. Jak mówi cytat: „ by się kształtem stała chwila, i abyś, bracie, mnie zrozumiał ”.Dokonując analizy wiersza, należy również stwierdzić, iż wyraźnie podkreśla on wierność poety dla nurtu klasycznego. Całość jest sporządzona w prosty i harmonijny sposób, tak aby być w pełni zrozumiałą dla czytelnika.
Zakańczając należy omówić budowę utworu. Wiersz zawiera się w trzech zwrotkach. Autor zastosował następujące środki artystyczne: apostrofy: „ abyś, bracie nie zrozumiał ”, metafory: „ Łowię je śpiesznie jak motyla ”, epitety: „ przezroczyste”, personifikacje” echo woła nie ”.
