Fowizm, sztuka

Fowizm w czasach, kiedy secesja przeżywała swój rozkwit, powstał kierunek zwany fowizmem. Nazwę temu kierunkowi nadał francuski krytyk sztuki Louis Vauxcelles, porównując artystów z tego ugrupowania do dzikich bestii. W swej twórczości artyści afirmowali życie, poszukując go w pejzażach, kompozycjach będących zapisem wielkomiejskiego życia codziennego, portretach i martwych naturach. Ich płótna charakteryzowała ekspresja twórcza, mocne kontrastowe zestawienia czystych plam barwnych, podkreślanych ciemnym, mocnym konturem. Kolor wyrażający stany emocjonalne ma charakter abstrakcyjny, a rysunek często deformuje i brutalizuje formę. Fowiści poprzez sztukę wyrażali siebie, swój stan emocjonalny, poddając się intuicyjnemu „dzikiemu” procesowi twórczemu. Świadomie prymitywizowali formy, odwołując się do sztuki prymitywnej i afrykańskiej, odrzucali  tradycyjna perspektywę, anatomię, proporcje oraz prawa optyki. Zarówno światło jak i cień są w ich malarstwie kolorem. Nakładają farby wprost z tuby, impasto. Kontynuacją tego kierunku w sztuce będzie impresjonizm. Fowizm szybko wyczerpał swój twórczy potencjał, a artyści rozeszli się w swoich kierunkach, zwykle oscylując wokół ekspresjonizmu. Dalekie echa buntowniczego koloru fowistów można dziś odnaleźć w trans awangardzie włoskiej i u neofowistów.