Epoka żelaza to jedna z trzech głównych epok prehistorycznych. Jest ona ostatnia epoką, następującą bezpośrednio po epoce brązu. Jej nazwa wywodzi się od głównego surowca stosowanego w procesie wytwarzania narzędzi, którym było żelazo. Podobnie jak w epoce brązu tak i ramy czasowe tej epoki różnią się między sobą w zależności od położenia geograficznego i kultury występującej na danym obszarze.
Z uwagi na to, iż żelazo jest materiałem o dużej wytrzymałości, odporności i znacznie bardziej dostępnym niż stosowany wcześniej brąz, jego popularność rosła z dnia na dzień. Jego najczęściej występującą odmianą były rudy darniowe i błotne, w składzie których znajdowało się od 30% – 50% żelaza.
„Najstarsze wyroby z kutego żelaza (głównie pochodzenia meteorytowego), pochodzą z XV i XIV wieku p.n.e. z terenów gdzie ludność zamieszkiwała państwo Hetytów, gdzie po roku 1180 p.n.e. żelazo przez Palestynę dotarło do Egiptu, i dalej do Mezopotamii i Iranu. Następnie na Kaukaz, w XII w p.n.e. do Grecji oraz w XI-X w. p.n.e. do Italii. Do Europy żelazo dotarło już w epoce brązu przez tereny półwyspu Bałkańskiego oraz Kaukaz.” [wikipedia]