Bitwa pod Grunwaldem miała miejsce 15 lipca 1410 roku i uważana jest za jedną z największych bitew w średniowiecznej Europie. Stanęły wówczas naprzeciwko siebie dwie bardzo liczebne armie. Z jednej strony wojska polsko-litewskie, z drugiej siły zakonu krzyżackiego wspomagane przez rycerstwo pochodzące z Czech, państewek na Śląsku, Pomorza Zachodniego oraz pozostałych państewek Rzeszy. Wojska zakonu znajdowały się pod dowództwem wielkiego mistrza Ulricha von Jungingena, natomiast siły polsko-litewskie znajdowały się pod dowództwem króla Polski Władysława II Jagiełły.
Wynik bitwy miał bardzo duży wpływ na ówczesne stosunki polityczne panujące w Europie. Jej skutkiem było nie tylko złamanie niezwyciężonej potęgi zakonu, ale także wyniesienie dynastii Jagiellonów do rangi najważniejszych na całym kontynencie. Niestety zwycięstwo to nie zostało odpowiednio wykorzystane i zamek w Malborku nie został zdobyty, choć był to najlepszy moment do przeprowadzenia takiego manewru.
Bitwa ta zakończyła się zwycięstwem wojsk polsko-litewskich i pogromem sił krzyżackich, ale pokazała również jak honorowym był ówczesny władca Polski, który nakazał odnaleźć ciało Ulrycha von Jungingena oraz ważniejszych braci i odesłać je z należytymi honorami do Malborka.